ก่อนที่จะไ้ด้อ่านเรื่องราวของผมนั้น
ผมขอบอกไว้เลยว่า ผมไม่ใช่คนดี
ผมไม่ใช่วีรบุรุษ อุลตร้าแมน super ไซย่า
บูริน นินจาเต่า มาจากไหน ???
ผมก็แค่มนุษย์คนนึงที่มีกลิ่นเต่า > <
เดินดินกินข้าวแกง ใช้ลมหายใจไปวันๆ

แต่...
ผมจะใช้ลมหายใจนั้นให้คุ้มค่ามากที่สุด
แม่ของผม จะต้องไม่เสียแรง ที่เบ่งไอ้หัวโต
คนนี้แน่ ผมสัญญา ...

สวัสดีคับ ผู้หลงเข้ามาใน hi5 นี้ทุกท่าน
เมื่อคุณเข้ามาใน hi5 ของผมแล้ว
สิ่งแรกที่คุณต้องทำใจ
คือ คุณอาจต้องย้อนเวลาไปสมัย พ่อขุน
เพราะกระผมคิดว่า ไม่มีคำไหนจริงใจ

เท่ากับคำว่า
"กู กับ มึง"

ดังนั้น อย่าทำตัวเป็นคุณหนู คุณนายอยู่เลย นะ พวกมึง !!!

...เริ่มเลยแล้วกัน...
กูเองมีชื่อเล่นๆ ว่า “ สนุ๊ก ”
ที่จิงกูไม่ได้อยากกะแดะเรียกชื่อตัวเองเลยนะ
แต่มารดากูตั้งให้อ่ะ
จะให้กูชื่อ เสงี่ยม เลยไหม
มึงถึงจะพอใจ ห๊า!!!

เมื่อวันที่ แปด พฤศจิกายน ปีสามหนึ่ง เวลา สี่โมง หกนาที
เด็กน่ารัก น่าชังคนนึงได้ถือกำเนิดบนโลกนี้
(เออ!! เชิญอ้วกได้เลยตามสบาย)

ที่จิงกูต้องไม่ได้เกิดเวลานี้หรอก
แต่แมร่ง
หมอนัดแม่สิบโมง แต่พ่อกูพาแม่กูไปสี่โมงเย็น
เนื่องจากพ่อกู ติดดูเขาทราย กาแลกซี่ ชิงแชมป์โลก
แม่กูก้อทนได้ เก่งจิงๆ แม่กู

จนบัดนี้
กูยังไม่รู้เลยว่า กูเป็นคนที่ไหน ภาคอะไร
เพราะกูย้ายบ้านบ่อยมากกกก ( เหมือนโดนไล่ที่ )
อยู่มาแล้ว ไม่ว่าจะเป็น เหนือ ใต้ ออก ตก อีสาน กลาง
รวมๆ แล้วก็ 8 จังหวัดพอดี
เพราะฉะนั้น อย่านินทากูนะ กูฟังภาษาถิ่นออกทุกภาคแล้วนะเว้ย

เห็นยังงี้ตอนเด็กๆ กูเคยฉลาดนะ
แต่ความฉลาดนั้น ก้อลดน้อยถอยลงตามกาลเวลา
บวกกับความขี้เกียจ
โลกนี้ จะสร้าง msn กะ hi5 มาทำมายว่ะ ไม่งั้นกูก้อขยันเรียนเหมือนเดิมแล้ว
....
กูโคตรภูมิใจเลยที่ครั้งนึงทำให้แม่ร้องไห้ได้ !_!
อย่าพึ่งด่ากูนะเว้ย
กูไม่ได้ ค้ายา ฆ่าหมาดำ ทำร้ายแม่ชีนะ (นั่นมันก้อเลวเกินไป จับมันไปประหารซะ!!)
แต่ กูได้กราบแม่ต่อหน้าสาธารณชนนับพัน
แม่กูบอกว่าจะ ไม่ร้องๆ
พอกูเงยหน้าขึ้นมาแค่นั้นแหละ

แม่ครับ...
เช็ดน้ำมูกเหอะ อายเค้า

แต่กูก้อ งง แล้วด่าตัวเองว่ากูจะอายเชี้ยอะไร
ทีหอมคนอื่นแมร่งเสือกหอมได้ เสือกไม่อาย
รีบๆ บอกรักไปเหอะ แม่อ่ะ !!
ก่อนที่จะไม่มีท่านให้บอก จำไว้นะกู (มึงด้วย มัวแต่อ่านอยู่นั่นแหละ)

นิสัยโดยรวมของกู
กูเป็นคน เฮฮา บ้าบอ
ชอบยิ้มให้กับตัวเองในกระจก
แต่กูไม่ได้บ้านะ เคยถามหมอแล้ว หมอบอกว่ายังไม่ถึงขั้น
รับประกันได้

แล้ว ณ ตอนนี้ กูก้อกำลังพำนักเรียนอยู่ที่มหาลัยแห่งหนึ่ง
ที่หลายคนหมายปอง ที่ ท้องทุ่งรังสิต
ซึ่ง อยากบอกว่า
ที่นี่ ร้อนฉิบหาย
ยุงก้อชุม สงสัยเอ็นติดตามกูมา
นั่งรถรางทีก้อยังกะเที่ยว ซาฟารีเวิลด์
ตัวเห้ ออกลูก ออกหลาน จูงมือกันข้ามถนน
เยอะจิงๆ จะย้ำกูนักหนาทำไมว่ะ เห้ เนี่ย

แต่เห็นยังงี้
กูก้อรักมหาลัยกูนะเว้ย
เพราะตอนนี้เลือดกูไม่ได้มีสีแดงอย่างเดียวแล้ว
มันมีสีเหลืองปนอยู่ด้วย

ใช่แล้ว
มันคือน้ำหนองของกูนั่นเอง เห้ย ไม่ขำ

กูแมร่งขี้แย ขี้น้อยใจเพื่อน
แก้ไม่หายซะที
แต่กูจะเลือกแคร์เฉพาะเพื่อนที่ให้ใจกูแล้วล่ะ
เออ Top friends อ่ะซี้กู
แหกตาดูซะ >___ < นี่ๆ บอกให้แหกตาๆ
O____O เออ ยังงี้แหละ

เนื่องด้วยกูย้ายบ้านบ่อย
กูเลยอยากเจอกับคนที่มาข้องเกี่ยวในชีวิต
ของกู ทุกจังหวัด
อยากเจอ ป้าอ้อย คนที่เอาช้อนกลางยัดใส่ปากกู
ตอนกู ชัก สมัย สาม ขวบ เพื่อไม่ให้กูกัดลิ้น
อะไรนะ ใครแซวกู
ว่าอย่างกูไม่ต้องใช้ช้อนกลางหรอก
ต้องทัพพีเลย (แมร่ง เด๋วเหอะ)

อยากเจอพี่เกิ้ล
ลูกป้าอ้อยเนี่ยแหละ ได้ข่าวว่ามีลูกแล้วนิพี่
ลูกชายหรือลูกหญิงล่ะ
ถ้าลูกชาย จะจับทาปากซะ
แมร่ง ตอนเด็กๆ แกล้งกูดีนะ
ถ้าเป็นตอนนี้ไม่ต้องแกล้งหรอก กูทาเองเลย
เย้ยยย
กูผู้ชายเว้ย ผู้ชาย!!!
อยากเจอเพื่อนตั้งแต่ อนุบาล ยัน ม หก
เจอกันมีเมากันนะเพื่อน
(บรรทัดข้างบน เจ๊เบียบอย่าได้ริอ่านนะ)

จบแล้วจบ

สุดท้าย กูอยากจะบอกว่า
มึงรู้ป่าวว่ามึงกะลังอ่านเรื่องราวของลูกใคร
พ่อกูชื่อ วินัย แม่กูชื่อ แจ๋ว
จำไว้นะมึง แต่ โปรดอย่าล้อเลียน
พ่อแม่ของสูง ไม่ฮาว่ะ
ขอบคุณนะเว้ยยย ที่อุตส่าต์ทนอ่าน

จนจบ
......................
ZaA_nOoK.

Music Playlist at MixPod.com

ชอบแอบอ่านหนังสือตามเซเว่น ให้พนักงานมองหน้า แล้วกูก้อจากไป โดยไม่ซื้อ 555+